Almodovar o majci, starenju, homoseksualizmu

Magazin

Film “Tuga i slava” Pedra Almodovara je španski kandidat za Oscara i njegov najosobniji film do sada. Prikazan je u službenoj konkurenciji Cannes Film Festivala, a nakon festivalskog života i četiri nominacije za Evropsku filmsku nagradu započelo je njegovo prikazivanje u kinima.

Pedro Almodovar, nesuđeni svećenik, zavidan radni staž stekao je u madridskoj telekomunikacijskoj kompaniji javljajući se na SOS telefon i vodeći razgovore koji su se sastojali od očajničkih poziva u pomoć, tračeva, vapaja ljubavnika sa samoubilačkim nagonima i uplakanih kućanica. Duboko zabrazdivši u intimu Madrida, Almodovar je anonimne jecaje pretvorio u replike u svojim scenarijima. Na tom poslu je zaradio Super 8 kameru, koju kupuje u trenutku kada fašistički lider Franco brani rad filmskim akademijama.

Deklarisani neprijatelj malograđanske hipokrizije i advokat svih onih koji se smatraju opscenim, osamdesetih godina je počeo zbunjivati gledaoce i filmsku kritiku. Niko nije znao šta bi s njim, ali su svi gledali njegove filmove. Na koncu, objektiva kamere nije poštedio ni svoj život.

Španska riječ “el dolor” u naslovu filma Pedra Almodovara prevedena je kao tuga, ali bi mnogo adekvatnije bilo još jedno značenje te riječi, a to je bol, i to ona uzrokovana fizičkim propadanjem tijela usljed starenja. Španski sineast, jedan od rijetkih kojeg su još za života počeli oslovljavati isključivo po prezimenu, što je u njegovoj domovini pošlo za rukom samo Luisu Bunuelu i Carlosu Sauri, snimio je gotovo testamentarni film u kojem bez imalo zadrške govori o bolesti, depresiji i konzumiranju heroina, kao i očaju koji ga tjera na introspekciju vlastite prošlosti.

U svom posljednjem filmu ne odustaje od iste one hrabrosti kojom od početka osamdesetih godina režira izvrsne filmove o ženama na ivici nervnog sloma, nekrofilima i ostalim likovima iz perverzne galerije na periferiji Madrida. “Tuga i bol” je priča u kojoj režira svoj život balansirajući između žanrova melodrame i tragedije.

Ako za Stevena Spielberga kažu da bi mogao režirati telefonski imenik i da bi ljudi to gledali, Almodovar je u svom posljednjem filmu pokazao da može “režirati” MRI snimke. Naime, snimci unutarnjih ljudskih organa i skeleta koje vidimo kao predstavljanje anamneze bolesti hipohondričnog junaka, prikazani su u boji.
Za posebno mjesto španske kinematografije u svijetu zaslužan je upravo Pedro Almodovar koji je proslavio svoju zemlju možda i jednako kao fudbal.

Podijeli

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *